De geschiedenis van Cappadocië: in de rots uitgehouwen kerken en ondergrondse nederzettingen

De vulkanische rotsen en langdurige erosie in Cappadocië bepaalden zowel het kenmerkende landschap van de regio als de plekken waar mensen zich vestigden. Richels, valleien en puntige formaties — vaak feeënschoorstenen of hoodoos genoemd — vormen het decor voor woningen die in de rotsen zijn uitgehouwen.

Het UNESCO-werelderfgoed strekt zich uit tot buiten het Nationaal park Göreme. Het omvat de ondergrondse steden Kaymaklı en Derinkuyu, evenals rotsgebieden en nederzettingen in verschillende delen van de regio. Overblijfselen van woningen, grotwoningen en ondergrondse steden tonen een traditionele leefomgeving die teruggaat tot de 4e eeuw.

Deze plekken laten zien hoe mensen zich op verschillende manieren aan hetzelfde landschap aanpasten: nederzettingen en religieuze ruimten die in de rotsen zijn gevormd, naast ondergrondse steden. De geschiedenis van de regio beperkt zich dus niet tot één museum of vallei.

De in de rotsen uitgehouwen kerken van Göreme brengen de ontwikkeling van het kloosterleven en de Byzantijnse kunst gedurende meerdere eeuwen in beeld. Volgens UNESCO verschenen de eerste tekenen van kloosterleven in Cappadocië in de 4e eeuw, toen kleine gemeenschappen van kluizenaars in uitgehouwen cellen gingen wonen.

In de iconoclastische periode, van 725 tot 842, kreeg het kloosterleven in Cappadocië vaste voet. Veel heiligdommen uit die tijd bevatten weinig symbolen en gebruikten vaak gebeeldhouwde of geschilderde kruisen. Na 842 werden veel kerken versierd met kleurrijke figuratieve schilderingen.

UNESCO dateert de kerken Tokalı en El Nazar in de 10e eeuw, de kerken van St. Barbara en Saklı in de 11e eeuw, en de kerken Elmalı en Karanlık aan het einde van de 12e of het begin van de 13e eeuw.

Samen getuigen deze kerken van de Byzantijnse kunst na de iconoclastische periode. De in de rotsen uitgehouwen huizen, dorpen, kloosters en kerken bewaren ook sporen van een Byzantijnse provincie, vanaf de 4e eeuw tot de komst van de Seltsjoekse Turken in 1071.

Lees voor meer informatie over de kerken, de toegang en praktische bezoekinformatie deze gids voor het Göreme Openluchtmuseum.

Het Turkse ministerie van Cultuur en Toerisme beschrijft het Göreme Openluchtmuseum als een rotsnederzetting waar het kloosterleven van de 4e tot en met de 13e eeuw bloeide. Je kunt er onder meer het meisjes- en jongensklooster, de Sint-Basiliuskerk, de Elmalıkerk, de Sint-Barbarakerk, de Yılanlıkerk, de Karanlıkkerk, de Çarıklıkerk en de Tokalıkerk bekijken.

Openingstijden

• maandag tot woensdag en vrijdag tot zondag: 8:00–22:00
• donderdag: 7:00–22:00

Laatst gecontroleerd in november 2026. Openingstijden kunnen op feestdagen en bij speciale evenementen afwijken.

Let op hoe de versieringen van kerk tot kerk veranderen. De eerste verflagen bevatten geometrische patronen uit het vroege christendom; latere fresco’s tonen Bijbelse scènes en momenten uit het leven van Jezus. Deze ontwikkeling geeft de plek een visueel overzicht van veranderende religieuze kunst, naast de gebouwen die in de rotsen zijn uitgehouwen.

Het museum is dagelijks geopend van 08:00 tot 18:45; het loket sluit ook om 18:45. Een bezoek aan het museum in de avond is elke dag mogelijk van 19:00 tot 23:00; het loket sluit dan om 22:30. Er is een audiogids beschikbaar.

Turkse staatsburgers kunnen gebruikmaken van MüzeKart; in aanmerking komende kaarthouders met een geldig Turks identiteitsnummer kunnen voor 200 TL een avondticket kopen, bovenop de toegangsrechten van hun kaart. Openingstijden en ticketregelingen kunnen veranderen, dus controleer vóór vertrek de officiële website.

Het rotsachtige erfgoed van Cappadocië is beschermd, maar UNESCO noemt natuurlijke erosie, overmatig toerisme, vandalisme en bouwdruk als bedreigingen voor het culturele erfgoed. Het werelderfgoed is beschermd op grond van de Turkse wet op de bescherming van culturele en natuurlijke rijkdommen nr. 2863 en de wet op nationale parken nr. 2873.

Rond de vallei lopen gemarkeerde wandelroutes. In de buurt liggen de dorpen Ürgüp, Avcılar, Uçhisar, Çavuşin en Yeni Zelve. Blijf op de gemarkeerde routes en raak de uitgehouwen structuren en beschilderde oppervlakken niet aan en beschadig ze niet.

Voor een uitgebreider beeld van ondergrondse nederzettingen kun je de geschiedenis van Kaymaklı en Derinkuyu vergelijken. Beide maken deel uit van het UNESCO-werelderfgoed.